﻿<title_newspaper="Sztandar Młodych">
<title_article="Wielcy klasycy na scenie">
<author_1=”Stanisław Starzyński”>
<author_2=””>
<language=”pl”>
<style=”press”>
<year="1951">
<month="12">
<date=”1951-12-01”>
<period=”d”>
<status=”1_obieg”>
<support=”paper”>
Obok sztuk współczesnych Teatr Leningradzki zademonstrował w czasie swych występów w Warszawie dwa przedstawienia klasycznych sztuk rosyjskich, oraz pokazał sceny z utworów wielkich mistrzów dramaturgii narodu rosyjskiego w czasie wieczoru fragmentów ze sztuk.
Przedstawienia te i fragmenty sztuk pozwalają nam uprzytomnić sobie, jak istotną częścią repertuaru teatrów radzieckich jest twórczość klasyków, a w szczególności wielka postępowa twórczość klasyków rosyjskich. Jednocześnie przedstawienia te pozwoliły nam zapoznać się ze sposobem interpretacji klasyków, który obowiązuje w teatrze realizmu socjalistycznego i wyciągnąć zarówno z jednych jak i z drugich spostrzeżeń odpowiednie wnioski dla teatru polskiego.
W "Izwiestiach" z 17 października br. pisał profesor Durylin "Każda inscenizacja takich prawdziwie klasycznych sztuk, jak "Mądremu biada", "Rewizor", tragedie Puszkina, sztuki Ostrowskiego, dramaty Czechowa, sztuki Gorkiego, powinna odpowiadać na żywe wymagania współczesności, powinna wzruszać widzów... Każdy spektakl radzieckiego teatru ‒ oparty na materiale współczesnej dramaturgii, czy też na materiale klasyki, ‒ powinien gorąco, przekonująco odpowiadać na pytania naszej współczesności. Aby utwory klasyczne otrzymały tą żywą siłę współczesności, konieczne jest właściwe ich zrozumienie i właściwa inscenizacja".
Taką właśnie współczesną inscenizację klasyki pokazał nam w Warszawie Teatr Leningradzki w przedstawieniu "Gorącego serca" i "Żywego trupa", jak i w urywkach z "Lasu" Ostrowskiego, oraz "Borysa Godunowa" Puszkina.
Aleksander Ostrowski, wielki dramaturg rosyjski XIX stulecia, jeden z najwybitniejszych twórców realizmu krytycznego w Europie (w dziedzinie dramatu) napisał około 50 utworów dramatycznych prozą i wierszem, nie licząc przekładów z Cervantesa, Goldoniego, Szekspira i innych, oraz artykułów krytycznych z dziedziny estetyki. Wybitny pisarz rosyjski A. Gonczarow, tak określił znaczenie Ostrowskiego dla rozwoju literatury i teatru rosyjskiego: "Wy sami dokończyliście budowę gmachu, którego fundamenty położyli Fonwizin, Gribojedow, Gogol. Lecz tylko po Was my Rosjanie możemy z dumą powiedzieć: "mamy swój rosyjski, narodowy teatr".
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>

